Jarosław Iwaszkiewicz - DZIENNIKI 1911-1955, tom I  

Fragment recenzji "Polityki".

"Dzienniki" Jarosława Iwaszkiewicza czyta się jednym tchem. A potem wraca do fragmentów, smakując język, podziwiając umiejętność budowania nastroju, sztukę pisania. (...) Sens diariusza jest w jego szczerości. W odwadze opisywania siebie, własnych przeżyć wewnętrznych. (...) Są w tych zapiskach fascynacje erotyczne autora wrażliwego na piękno mężczyzn, są dramaty wynikające z tych związków, są wreszcie notatki niepozbawione ironii, jak ta uczyniona 10 stycznia 1955 r. w Sejmie: "Każda epoka ma swój styl, nawet w drobiazgach i w innej epoce nie można pewnych rzeczy realizować. Mogłem w maju 1936 r. chędożyć Czesia Miłosza w mickiewiczowskiej celi Konrada u Bazylianów w Wilnie. Była cudowna noc z księżycem i słowikami. Rzecz nie do pomyślenia w roku 1824 ani w 1954. Gdzie teraz Mickiewicz? Gdzie Miłosz, a gdzie Iwaszkiewicz? Gdzie Rzym, gdzie Krym, gdzie Karczmy Babińskie". Wątek homoseksualny, tak ważny dla zrozumienia autora "Dzienników", pojawia się w wielu miejscach, co potwierdza zapewnienia córki pisarza Marii Iwaszkiewicz, że w publikowanym tekście "Dzienników" nie dokonano żadnych opuszczeń.